Annemie Turtelboom

ASTRID USER DAYS – DONDERDAG 20 MEI

Mijnheer de Directeur-Generaal,

Mijnheer de voorzitter van het raadgevend comité van gebruikers,

Dames en heren,

Vandaag start voor de vierde keer de Astrid User days

Elk jaar wordt dit event niet alleen groter, maar ook beter en professioneler

Communicatie is vandaag de dag essentieel

En niet alleen voor een politicus

Onze maatschappij is een echte communicatiemaatschappij geworden

Een gegeven waar heel wat van afhangt

De communicatie moet snel gaan

Maar moet ook correct

En vooral precies zijn

Jullie hier aanwezig

Weten dat beter dan wie ook

Voor hulp- en veiligheidsdiensten is exacte informatie van levensbelang

Letterlijk

Hoe sneller jullie weten waar zich wat heeft afgespeeld

Hoe sneller jullie kunnen uitrukken en hulp kunnen bieden

Het is dan ook goed

Dat u hier

Op de Astrid User Days

Alle informatie vindt

Dat u bij de vele stands en de verschillende workshows informatie kunt vinden over wat het ASTRID-project vandaag reeds te bieden heeft

En misschien nog belangrijker

Wat het in de toekomst zal bieden

Het voorbije jaar

Heb ik heel wat mensen onder jullie mogen ontmoeten

Herb ik kennis gemaakt met jullie manier van werken en denken

De gedrevenheid waarmee u als politieman, brandweerman, ambulancier, als professioneel of vrijwilliger, zich inzet voor anderen

Heeft mij diep getroffen

De gasontploffing in Luik

Het treinongeval in Buizingen

Het zijn momenten die bij ieder van ons op het netvlies blijven kleven

Hoe verschrikkelijk het ook was

Tegelijkertijd werd me duidelijk met wat een professionalisme

Jullie reddingswerkers te werk gaan

Ook werd me duidelijk

Dat de 30 miljoen euro

Die ik vorig jaar in oktober bij de begrotingsopmaak gevraagd en gekregen heb

Absoluut geen weggegooid geld is

Dankzij het ASTRID-systeem kunnen de hulpdiensten

Snel en accuraat handelen

Met het geld werden onder meer extra antennemasten geplaatst zodat de regio’s waar de radio-ontvangst nog niet optimaal was

Nu ook perfect bereikbaar zijn

Dat is belangrijk

Want een ramp kan zich overal afspelen

En radiocommunicatie is dan essentieel

Op de dag van de treinramp in Buizingen werd 8 keer meer gecommuniceerd dan op een gewone dag

De verschillende disciplines: brandweer, civiele bescherming, politie, ambulanciers en medisch personeel, gebruikten meer dan 900 radio’s

Naar de brandweerdiensten werden 1600 pagingberichten verstuurd

Voor de recent gemigreerde 112-centrale in Leuven

Was het meteen een belangrijke test

Die ze met glans doorstaan heeft

Net als Gent dat in januari vorig jaar deed na de gebeurtenissen in kinderdagverblijf Fabeltjesland

Op dagen zoals deze

Is goede, snelle en accurate communicatie essentieel

Het ASTRID-systeem heeft ons niet in de steek gelaten

Maar in tegendeel zijn dienst bewezen

De communicatie tussen de hulpdiensten is uitstekend verlopen

Beste brandweermannen en vrouwen, politieagenten, leden van de civiele bescherming, kortom alle hulpdiensten hier aanwezig

Ik wil jullie dan ook danken

Voor jullie professionalisme en inzet

Elke dag opnieuw

Vandaag zou ik van deze gelegenheid gebruik willen maken om ook een keer de medewerkers van de N.V. Astrid expliciet te bedanken

Dankzij jullie is het Astrid project in 11 jaar tijd uitgegroeid tot een matuur project

Dit betekent echter niet dat we op onze lauweren mogen rusten

Het radio en pagingnetwerk moeten mee evolueren met hun tijd

Vernieuwing met een gezonde visie op een evenwichtige kwaliteit/prijsverhouding is daarbij noodzakelijk

De verdere uitbouw van de 112-centra in de overige provincies

Is de grote uitdaging in de onmiddellijke toekomst

Een project van die omvang en complexiteit

Kan pas slagen als iedereen de handen in elkaar slaat

Zowel de overheid als de N.V. Astrid, maar ook de gebruikers

En daarmee bedoel ik dus jullie allemaal

Beste aanwezigen

Mag ik jullie bedanken voor jullie inspanningen

En jullie vooral twee leerrijke en boeiende dagen toewensen

Dank u wel

Hoe legitiem is de boycot van de verkiezingen door een kleine twintig Vlaamse Brabantse burgemeesters? Volgens mij is die niet legitiem. Ze is vooral ook niet nuttig.

Er is in deze legislatuur geen oplossing gevonden voor BHV. Ik ben de eerste om dat te betreuren. Die aanslepende kwestie heeft het regeringswerk zeker niet vergemakkelijkt. Franstaligen en Vlamingen hebben geen akkoord kunnen vinden. De regering kon niet voort werken. Een alternatieve regering bleek niet mogelijk. En dus was er maar één uitweg: de kiezer opnieuw laten oordelen.

Om dit mogelijk te maken namen de federale Wetgevende Kamers op 6 mei 2010 en de federale regering op 7 mei 2010 een verklaring tot herziening van de Grondwet aan, waardoor de Kamers van rechtswege ontbonden werden. Volgens artikel 195 van de Grondwet moeten binnen de 40 dagen na de ontbinding van de Wetgevende Kamers verkiezingen georganiseerd worden.

Als politica en als minister van Binnenlandse Zaken is het mijn taak de kiezer maximaal en optimaal de kans te geven zijn stemrecht uit te oefenen. Artikel 63 van de Grondwet bepaalt dat de verkiezingen moeten plaatsvinden op de wijze bepaald door de wet, met name de Kieswet. In dit verband heeft de wet van 13 december 2002 de kieskringen een provinciale indeling toegekend.

Met betrekking tot deze kieskringindeling heeft het Grondwettelijk Hof bij arrest nr. 73/2003 van 26 mei 2003 geoordeeld dat deze een onrechtmatig onderscheid creëert tussen de kandidaten van de provincie Vlaams-Brabant en de kandidaten uit de andere provincies.

Het Hof heeft deze bepaling weliswaar noch vernietigd, noch vernietigd met een tijdelijke instandhouding ervan.

Meer nog, het Hof heeft geoordeeld dat het aan de wetgever toekomt om via een nieuwe wettelijke regeling, die noodzakelijk rekening zal houden met het onontbeerlijk evenwicht tussen de belangen van de verschillende gemeenschappen en gewesten, een einde te maken aan deze ongelijke situatie. Het Hof heeft dus ondubbelzinnig willen vermijden dat de voorheen bestaande arrondissementele kieskringen terug werden ingevoerd.

Het is in die context dat ik als minister van Binnenlandse Zaken de verkiezingen organiseer. Dit is, ook na de bezwaren van het Grondwettelijk Hof te hebben afgewogen, absoluut de beste en meest democratische keuze. Sterker nog: het is de meest logische grondwettelijke keuze, zoals ook verschillende grondwetsspecialisten herhaaldelijk hebben beaamd.

De colleges van burgemeester en schepenen die de verkiezingen weigeren te organiseren, nemen dus zelf op zijn minst een behoorlijk loopje met de grondwet en met de wetten die hun rol in het verkiezingsproces regelen. Ze miskennen niet enkel de strekking van artikel 195 van de Grondwet, maar ontnemen de burgers hun democratisch recht om hun stem op een ordentelijke wijze uit te brengen.

Daarnaast kan men niet anders dan de ongelooflijke spreidstand van sommige burgemeesters vaststellen. Enerzijds belemmeren ze een normale stembusgang en roepen iedereen op daaraan mee te doen. Anderzijds figureren een aantal onder hen zelf op de lijst om verkozen te worden. Het stemrecht dat ze aan hun inwoners willen onthouden, eisen ze zelf op als kandidaat!

Sta me toe daar nog een paar algemene afwegingen aan toe te voegen. Stemrecht en verkiezingen zijn cruciale elementen van een democratie. Als je ze in de weegschaal wil werpen, moet je daar een uitzonderlijk goede reden voor hebben (en eigenlijk bestaat zo’n reden zelfs niet). Is het arrest van het Grondwettelijk Hof, zo beperkt als het ook is en zo verschillend geïnterpreteerd door de constitutionalisten zelf, een goede reden?

En zelfs als het grondwettelijk klaar en duidelijk de splitsing van BHV binnen vijf minuten zou eisen, zou zelfs dat een goede reden zijn om de kiezer zijn stemrecht te onthouden? Het stemrecht waarvoor zijn grootouders en overgrootouders decennia lang gevochten hebben, een strijd waarbij ook doden zijn gevallen? Het stemrecht dat vrouwen in dit land nog maar sinds 1948 hebben?

Nog meer stelt zich de vraag naar de strategie achter deze boycot van de verkiezingen. Stel dat men er inderdaad in slaagt de verkiezingen in BHV in een dozijn Vlaamse gemeenten niet te laten doorgaan. Men versterkt om te beginnen het aandeel van de Franstalige Brusselse stemmen in de kieskring en geeft dus Vlaamse zetels weg aan Franstaligen.

En stel dat de verkiezingen dan elke legitimiteit ontberen, hoe geraakt men daar dan uit? Door een compromis over BHV af te sluiten natuurlijk, maar we weten hoe moeilijk dat is, laat staan bij gebrek aan een legitiem parlement. En dus riskeer je opnieuw bij verkiezingen uit te komen. Met een nieuwe boycot, en nieuwe verkiezingen, en een nieuwe boycot en nieuwe verkiezingen …

Ik vraag me, met permissie, af hoe ver onze burgemeesters in hun strategie hebben nagedacht. Soms moeten men ook eens nadenken waar men wilt uitkomen en wat men wil bereiken met een actie.

De politie trok in 2008 veel minder vaak het wapen dan drie jaar daarvoor. “Het gebruik van verdedigingsmiddelen zoals pepperspray en traangas daarentegen verdubbelt,” aldus ontslagnemend minister van Binnenlandse Zaken Annemie Turtelboom. In 2008 werd 126 keer gebruik gemaakt van deze soort verdedigingsmiddelen. In 2005 slechts 62 keer.

Het wapengebruik van agenten neemt af met 30%. In 2008 werden 121 feiten geregistreerd van wapengebruik, in 2005 was dit nog 171 keer. De reden waarom agenten hun wapen trekken verandert niet. Opvallend is dat agenten in een kwart van de gevallen hun wapen richten op een dier. Vaak gaat het om een loslopende hond, die langs een drukke straat loopt en zo een gevaar vormt voor de autobestuurders.

Daarnaast gebruiken agenten hun wapen vooral om te intimideren en zo de bovenhand te krijgen in een potentieel gevaarlijke situatie. 29 keer, of een kwart van het aantal geregistreerde feiten, gaven agenten dit als reden aan waarom ze hun wapen gebruikt hadden.

“De laatste jaren tekent zich duidelijk een verschuiving af,” aldus minister van Binnenlandse Zaken Annemie Turtelboom. “Wanneer agenten kunnen, gebruiken ze liever minder risicovolle technieken zoals pepperspray dan meteen het wapen te trekken.” Tenzij ze niet anders kunnen natuurlijk. In 2008 moesten agenten 24 keer hun wapen gebruiken om zich te beschermen tegen een auto die op hen afreed of probeerde weg te vluchten.